‫آنچه در «آناتومی گری» گذشت...
‫اوه... من...
‫من متأسفم.
‫مامان! تو اینجا چکار می‌کنی؟
‫جریان چیه؟ آیا حالت خوبه؟
‫فقط یه مشاورهٔ کوچیک.
‫سرطان سینه؟
‫من خیلی متأسفم.
‫می‌خوای مگی رو برات بیارم؟
‫نه.
‫- من یک بچه داشتم. ‫- داشتی؟
‫بدون مغز ۴۳ دقیقه زنده موند.
‫و این داشت من رو می‌کشت.
‫- آیا گفتم نیای خونه؟ ‫- نمی‌تونم به این ادامه بدم.
‫- به چی؟ من که... ‫- نمی‌خوام بچه‌دار بشم!
‫من خیلی زیاد بهت فکر می‌کنم
‫و بهت می‌گم که این رو هستم...
‫اگر تو هم باشی.
‫حالا نظرت چیه؟
‫(فرودگاه بین‌المللی سیاتل-تاکوما.)
‫بعدش بهم گفت هر موقع فکرهام رو ‫کردم بهش زنگ بزنم.
‫آخه کی همچین حرفی می‌زنه؟
‫مامانش رو توی قسمت تحویل بار پیدا کرده.
‫گذشته از همه، اون یه عوضی مغروره.
‫مگی هم توی انتخاب ‫مردها سلیقهٔ خوبی نداره.
‫من از اون یارو خوشم نمیاد.
‫از نظر سکس که عالیه.
‫شایدم بهتر باشه در مورد سکس ‫زیاد حساس نباشم.
‫بایستی در مورد سکس حساس باشی. ‫تو شهوت‌برانگیز هستی.
‫مجبوری این رو بگی چون اجازه دادم از ‫غذاهام بخوری و توی خونه‌ام زندگی کنی.
‫آره، اما بازم حقیقت داره.
‫ممنونم.
‫اون هم اومد.
‫همه‌چیز از هم می‌پاشه.
‫یک تخم‌مرغ شکسته هرگز ‫مثل روز اولش نمی‌شه.
‫شیشهٔ شکسته هرگز سالم نمی‌شه.
‫۳۰ ثانیه که از اومدنش گذشت ‫شروع به صحبت از سینه‌هاش کرد.
‫این چیزیه که توی ذهنشه... ‫بزرگ کردن سینه‌هاش.
‫اون هم سینه‌هایی که هیچ عیبی ندارن.
‫اصلاً وقتی که سوار شد به سینه‌هاش
‫نگاه کن و اگر اشکالی داشتن بهم بگو.
‫من سینه‌های مادر تو رو دید نمی‌زنم.
‫به این «قانون دوم ترمودینامیک» گفته می‌شه.
‫همینطور بهش می‌گن «زندگی».
‫از دیدنت خوشحالم مردیت.
‫سلام. از دیدنت خوشحالم.
‫و، الکس، درسته؟
‫تو بهشون چی گفتی؟
‫چی؟!
‫اونی که داره سینه‌هاش بزرگ می‌شه ‫که من نیستم!
‫گاهی به ندرت اجزای جداگانه کنار هم جمع می‌شن
‫اما همیشه از هم می‌پاشن.
‫وایستا! داری می‌گی برای این همه بچه و
‫قلب‌های تپندهٔ کوچولوشون ‫بودجه نداری؟
‫این حرف رو نزن. نه.
‫تو هر موقع چیزی می‌خوای دائم می‌گی
‫«بچه‌های کوچولو موچولو»، ‫«بچه‌های کوچولو موچولو».
‫اما خودت یه پزشکی که داری مثل یه ‫بچهٔ کوچولو گریه می‌کنی.
‫دکتر وبر، شما بهش بگین.
‫رابینز مانیتورهای جنین بی‌سیم می‌خواد
‫- در حالی که اون‌هایی که داریم... ‫- به من ربطی نداره.
‫لعنتی.
‫بخاطر تو نیست. تقصیر منه. ‫منم ناراحتش کردم.
‫نه به اندازهٔ من.
‫چرا، اتفاقاً یخرده شبیه تو.
‫چکار کردی؟
‫من یه بیمار دارم.
‫- الو. ‫- مورد داریم!
‫دلوکا! مورد داریم.
‫زمان تقریبی رسیدن کمتر از یک دقیقه.
‫نمی‌دونستم برگشتی.
‫گفتن یکی از بیمارها دچار سنکوپ شده.
‫به مشاورهٔ متخصص اعصاب ‫نیاز پیدا می‌کنی.
‫فقط منظورم این بود که در چه حالی؟
‫کار کردن حس خوبی داره.
‫اما... ‫اما قراره روز پرکاری باشه.
‫امیدوارم این مورد سریع و ساده برطرف بشه.
‫«السی کلچ»، ۹۵ ساله، ‫در حین کوه‌نوردی غش کرده
‫اما الان جی‌سی‌اس ۱۵ هستش ‫و علائم حیاتی پایدارن.
‫آروم. آروم. اون آسیب دیده.
‫خواهش می‌کنم «لوئیز». ‫شلوغش نکن.
‫- کوه‌نوردی؟ ‫- فکر می‌کنی چطور به ۹۵ سالگی رسیدم؟
‫هشیار و آگاه نسبت به افراد، مکان و زمان.
‫قربان، آیا به مچ‌تون آسیب زدید؟
‫نه، مشکلی نداره.
‫اون هم زمین خورد. ‫اجازه نمی‌داد دستم ول بشه.
‫دلیل نداره ریسک کنیم قربان. بریم.
‫دورهٔ سنکوپش حداقل ۶۰ ثانیه طول کشید.
‫به نظر میاد شما کلی ‫فیلم‌های پزشکی نگاه می‌کنید، قربان.
‫از این حرف خوشش نمیاد.
‫من یک جراح کاردیوتوراسیک هستم.
‫یک، دو، سه.
‫زیاد به خودت مغرور نشو.
‫تو جراح «بودی». همینطور من.
‫حالا اون‌ها جراح هستن.
‫اون به سی‌تی از سر احتیاج داره.
‫با این حال لازمه از بابت بقیهٔ ‫آسیب‌ها خیال‌مون راحت بشه.
‫چیزی نیست.
‫فقط یخرده سرم سبک شد.
‫تو مطمئن نیستی که چیزی نباشه.
‫به همون اندازه که تو می‌دونی می‌دونم.
‫خوردم زمین.
‫من پیرم. هیچ اشکالی نداره.
‫شما به نوار قلبی و آزمایش ‫به همراه آنزیم‌های قلبی نیاز دارید.
‫شنیدی که آقا چی گفتن.
‫سلام.
‫پیرس پرسید که اگر تو اعتراضی ‫نداری آیا می‌تونه اون بیمار
‫آنوریسم آئورت شکمی رو که با هم ‫روش کار می‌کردید مرخص کنه یا نه.
‫نه، به هیچ وجه.
‫عالیه.
‫آیا فرصتی پیدا کردی که ‫در موردش فکر کنی؟
‫نه، نیازی نیست بهش فکر کنم.
‫- می‌تونی الان مرخصش کنی. ‫- ‌نه، نه، نه.
‫منظورم اون حرفی بود که ‫گفتم راجع به تو فکر می‌کنم.
‫نه، در موردش فکر نکردم.
‫من... من سه تا بچه دارم...
‫و یک شغل.
‫من یه جراحم.
‫درسته.
‫عجله‌ای نیست.
‫حالت چطوره؟
‫من... خوبم. فقط یخرده خسته‌ام.
‫درسته.
‫شیمی‌درمانی به نظر من ‫خوش‌گذرونی حساب نمی‌شه.
‫حتماً همینطوره.
‫من با آنکولوژیستت صحبت کردم.
‫اون بهم یه گزارش کامل داد ‫و اینکه شیمی‌درمانی داره جواب می‌ده.
‫جواب اسکن‌های مجددت اومده ‫و پاسخ خوبی رو نشون می‌دن.
‫تو بیمار ستاره‌دار اون هستی.
‫و جایزه‌ام هم «ماستکتومی» هستش. ‫(جراحی برداشتن سینه.)
‫عمل بازسازیت بدون نقص خواهد بود. ‫بهترین کارم رو انجام خواهم داد.
‫امروز فقط می‌خوایم روی ‫کامل کردن آزمایش‌های قبل از عمل
‫تمرکز کنیم و با پزشک آنکولوژیستت ‫هماهنگ بشیم.
‫آیا می‌خوای... قبل از اینکه ‫ادامه بدیم مگی اینجا باشه؟
‫«دایان»... هنوز بهش نگفتی؟
‫این دیگه استرس بیش از حده.
‫دقیقاً به همین خاطره که اون باید بدونه
‫چون این ماجرا به قدر کافی ‫برای تو استرس‌زاست.
‫همینجوریش امروز با هم دعوایی هستیم.
‫نه، به عنوان پزشکت نمی‌تونم ‫با خیال راحت اجازه بدم
‫این قضیه ادامه پیدا کنه.
‫این برای هر دو تون بده. ‫برای همه بده.
‫خب، فقط فعلاً نه.
‫پس کی؟ جراحی‌مون فرداست.
‫بعدش.
‫می‌تونم اول عمل کنم و بعدش بهش بگم
‫و اون موقع می‌تونم ‫بهش بگم که سرطان «داشتم».
‫نه اینکه سرطان «دارم».
‫این فکر زیاد خوبی نیست.
‫من اینطوری می‌خوام انجامش بدم.
‫آیا این مفهومه؟
« « سینمافریک مــرجـع دانـلـود رایـگان فــیلم و سـریـال بـدون سـانسور »» .:::CinemaFreak.Net:::. «حرفه ای ترین اپلیکیشن دانلود و تماشای آنلاین فیلم و سریال» .::: CinemaFreak.Net :::.
‫آیا دکتر آوری تمام سؤالاتت رو جواب داد؟
‫البته که داد.
‫پس در مورد همه‌چیز صحبت کردید؟
‫حتی اندازه؟
‫ما در مورد هر چیزی که لازم ‫بوده بحث کردیم.
‫حالا از لحاظ اندازه ‫به چه نتیجه‌ای رسیدید؟
‫فقط می‌خوام آمادگیش رو داشته باشم.
‫چون در ۳۰ سال گذشته ‫همیشه یک نفر رو بغل کردم.
‫- این تغییر بزرگیه... ‫- مگی.
‫- این یک نوسازی بزرگه. ‫- مگی.
‫نمی‌خوام در این مورد باهات صبحت کنم.
‫فقط... کاری نداشته باش.
‫باشه.
‫امیدوارم از اینکه یک آدم ‫خوشرو، خود محور و تنها که
‫سینه‌های شگفت‌انگیزی داره لذت ببری.
‫یک ماستکتومی ریشه‌ای تعدیل‌شدهٔ راحت.
‫من بافت سینه رو خارج می‌کنم و ‫غدد لنفاوی رو دایسکت می‌کنم
‫و بعد بازسازی رو به شما می‌سپرم.
‫عالی به نظر می‌رسه.
‫چیزی احتیاج داری؟
‫آره، من امروز در خدمت شمام.
‫نه، نیستی. ‫من درخواست رزیدنت نکرده بودم.
‫دکتر مینیک من رو به شما اختصاص داد.
‫خیلی خب... من...
‫وقتی کارم اینجا تموم ‫شد با دکتر مینیک صحبت می‌کنم.
‫اما، ممنونم. ‫به کسی احتیاج ندارم.
‫خیلی خب، متأسفم. ‫شما آماده‌اید؟
‫آره، فردا می‌بینمتون.
‫خیلی ممنونم.
‫این پروندهٔ دایان پیرس هستش؟
‫نه، نه، نه. نگاه نکن. ‫تو توی این پرونده نیستی.
‫آیا این مادر مگی هستش؟
‫- ویلسون، خواهش می‌کنم. ‫- جکسون!
‫سلام.
‫جریان چیه؟
‫چرا پروندهٔ مادرم از من مخفی ‫نگه‌داشته می‌شه؟ من یه پزشکم.
‫بله، اما اون درخواست حریم خصوصی کرده.
‫من دخترشم.
‫اون نمی‌تونه با این حقیقت ‫کنار بیاد که شاید منم
‫در مورد بزرگ کردن سینه‌هاش ‫نظری داشته باشم.
‫اون اضطراب داره چون قرار بره زیر عمل.
‫جکسون،‌ حالا دیگه تو داری بهم ‫می‌گی مامانم چه احساسی داره؟
‫اینجا چه خبره؟ به منم بگین.
‫دیدی دفعهٔ پیش که اینجا ‫بود چه اتفاقی افتاد.
‫فکر می‌کردم واقعاً ‫می‌تونیم مسئله رو حل کنیم.
‫می‌خواستم باهاش صحبت کنم ‫و سعی هم کردم
‫اما اون دائم از لحظهٔ اول ‫من رو کنار می‌زد.
‫چرا داره این کار رو می‌کنه؟
‫می‌دونی... راستش... ‫راستش نمی‌تونم بگم.
‫آیا از بزرگ کردن ‫سینه‌هاش خجالت می‌کشه؟
‫اگه اینطوره پس چرا این کار رو می‌کنه؟
‫اون ترسیده... از جراحی‌اش ترسیده.
‫اون به حمایت احتیاج داره. ‫احتیاج داره تو ازش حمایت کنی.
‫پس داری می‌گی رفتارم غیرمنتظره‌ست.
‫منظورم این نیست.
‫خیلی خب. سعی خودم رو می‌کنم.
‫کاری بهش نمی‌گیرم. ‫سعی خودم رو می‌کنم.
‫ممنونم.
‫فقط بهم بگو آیا قراره ‫سینه‌هاش خیلی خیلی بزرگ بشه؟
‫مگی، خواهش می‌کنم. ‫فقط بهم اعتماد کن.
‫خیلی خب. ممنون.
‫نه، نه، نه، چیزی نگو.
‫لازم که نیست مقررات «هیپا» رو بهت یادآوری کنم؟ ‫(قانون مربوط به بیمه‌های درمانی و حقوق بیمار.)
‫چیزی برای مطرح کردن وجود نداره.
‫درسته. متأسفم.
‫تو دیگه می‌دونی. ‫حدس می‌زنم بتونم ازت استفاده کنم.
‫- فقط به شرطی که بتونی... ‫- می‌تونم.
‫خیلی خب. پس راه بیوفت. ‫برای عمل آماده شو.
‫لطفاً در رو ببند.
‫ما روز در میون می‌ریم کوه‌نوردی.
‫نمی‌دونم چرا امروز انقدر سست شدم.
‫انگشت‌های من رو فشار بده السی. ‫با تمام قدرت.
‫- خیلی خوبه. ‫- ببخشید...
‫آیا شما دکتر کلچ معروف هستید؟
‫من یکی‌شون هستم، آره.
‫شما... همینطوره.
‫شما با دکتر «راون» کار کردید.
‫خدایا، به خاطرم نیار.
‫شما کمک کردید که دستگاه ‫بایپس قلبی-ریوی تولید بشه.
‫اون یک آدم خودستا و سرکش بود.
‫- این حقیقت داره. ‫- درسته.
‫پس آیا زمانی که اون برای ‫اولین بار یک بچه رو
‫به جریان خون مادرش وصل ‫کرد، شما هم اونجا بودید؟
‫خیلی خب، همگی اینجا تمرکز کنیم.
‫- «آیا من اونجا بودم»؟ ‫- آره.
‫بیشترش رو خودم انجام دادم.
‫دلوکا، اون رو به سی‌تی ببر.
‫- و وقتی تموم شد من رو پیج کن. ‫- خیلی خب.
‫دکتر کلچ، خوشحال می‌شم اتاق انتظار ‫رو بهتون نشون بدم.
‫نخیر. من کنار همسرم می‌مونم.
‫بس کن. ‫تو که از مغز سر در نمیاری.
‫به اندازهٔ کافی می‌دونم!
‫دکتر کلچ، دنبالم بیاید.
‫بله.
‫می‌شه لطفاً وقتی جواب آزمایش‌هاش ‫اومد من رو پیج کنی؟
‫فقط تمومش کن.
‫چی رو تموم کنم؟
‫اینکه وانمود می‌کنی پزشکیم.
‫ما واقعاً پزشکیم.
‫من شوهرتم.
‫نمی‌تونی جلوی چشم همه ازم مخفی بشی
‫و این حقیقت رو که مدتیه با ‫هم حرف نزدیم نادیده بگیری.
‫- و اینکه ما با هم... ‫- من سر کارم. داریم کار می‌کنیم.
‫داری طوری نقش بازی می‌کنی ‫انگار هیچ اتفاقی نیوفتاده!
‫تو من رو طرد کردی.
‫از خونه فرار کردی!
‫از شوهرت.
‫تو متأهلی. ما ازدواج کردیم!
‫- می‌دونم! ‫- ما سوگند خوردیم...
‫«در خوبی و بدی.»
‫آملیا، تو...
‫داری فرار می‌کنی.
‫اینطور رفتار کردن راه نگهداشتن ‫زندگی مشترک نیست.
‫برای همین لازمه همین ‫الان این رو بهم بگی که
‫آیا اصلاً قرار به خونه برگردی که ‫که بتونیم این مسئله رو حل کنیم...
‫یا نه؟
‫عالیه.
‫لازمه تصمیمت رو بگیری که چی می‌خوای.
‫چون من می‌دونم.
‫من می‌دونم چی می‌خوام.
‫و زمانی می‌رسه که...
‫تو هم نیاز پیدا می‌کنی این رو مشخص کنی.
‫خودت رو جمع و جور کن.
‫پس شما اولش با این موضوع که
‫اون می‌خواد جراح بشه موافق نبودید؟
‫- چرا بودم. ‫- نه نبود.
‫من وسط‌های دورهٔ رزیدنسی‌ام بودم
‫که لوئیز بهم گفت:
‫«السی، حرفهٔ جراحی برات ‫هیچ دوستی نمیاره.»
‫«لازمه به یه کار دیگه فکر کنی.»
‫داشتم سعی می‌کردم ازت مراقبت کنم!
‫اما این کار رو نکردی، مگه نه؟
‫همینطوره.
‫خوبه. چون می‌دونستید که چی می‌خواید.
‫این آدم خوب درک می‌کنه.
‫اون قدیم‌ها شرایط متفاوت بوده.
‫همینطوره. همینطوره.
‫خیلی خب، اجازه بدید ‫آقا و خانم کلچ یکم راحت باشن.
‫بچه‌ها، اون‌ها برای تفریح شما نیومدن. ‫وقت رفتنه.
‫بذار بمونن. وگرنه چطور می‌خوان ‫چیزی یاد بگیرن؟
‫اون‌ها کلی کار دارن که باید انجام بدن.
‫اینجا بیمارستان آزموشیه، درسته؟
‫پس بهشون آموزش بدید.
‫اشکالی نداره. برگردید.
‫از چهره‌هاتون می‌فهمم که خبرهای بدی دارید.
‫پس راحت بهم بگید اوضاع چقدر بده.
‫شما یک خونریزی مغزی دارید.
‫یک حفرهٔ حاد روی ‫هماتوم ساب‌دورال مزمن.
‫خدای من.
‫السی، خونریزی فقط رفته رفته ‫توسعه پیدا می‌کنه.
‫از الان به بعد هر لحظه می‌تونه ‫به یه فاجعه تبدیل بشه.
‫الان می‌تونم جراحی کرانیوتومی انجام ‫بدم و فشار رو از روی هماتوم بردارم.
‫فقط با این شانس که شاید ‫بهم زمان بیشتری بده؟
‫بله، به نظر دکتر شفرد این ‫فکر خوبی نیست.
‫اون چنین چیزی نگفت.
‫اون نگفت: «میخوام» یا «لازمه که» ‫این کار رو بکنم.
‫گفت «می‌تونم» این کار رو بکنم.
‫این چیزیه که وقتی ‫می‌خوایم دست خالی
‫با بیمارمون روبرو نشیم می‌گیم.
‫متأسفم بچه‌ها، کلاس درس تمومه.
‫متوجه شدید دوستان؟
‫سلام. اوضاع از چه قراره؟
‫سینه‌ها.
‫باید با این ماجرا کنار بیای.
‫مامانم می‌خواد سینه‌هاش ‫مثل توپ بسکتبال بشه.
‫خودت باهاش کنار بیا.
‫بازم ماجرای سینه‌های مامان؟
‫تموم شدنی نیست.
‫چه دلیلی برای این کار داره ‫که بدنش رو اینطوری دست‌کاری کنه؟
‫آیا مطمئنی که می‌خوای این رو بدونی؟
‫مامانم تا وقتی ۱۰ ساله نشده بودم ‫اجازه نمی‌داد گوش‌هام رو سوراخ کنم.
‫می‌گفت خودارضایی باعث ‫گریه کردن حضرت مسیح می‌شه.
‫می‌گفت لاک ناخن مال فاحشه‌هاست.
‫حالا خودش می‌خواد سینه‌هاش مثل ‫رقاصه‌ها بشه؟
‫بله، دلیل می‌خوام.
‫دلایل اون...
‫در مورد سکس هستن.
‫چرا باید چنین چیزی رو بگی؟
‫خب، شاید اون فقط می‌خواد...
‫پیراهن‌هاش قشنگ‌تر به تنش بشینن.
‫خیلی خب، حالا... ‫این تقریباً قابل درکه.
‫تا موقعیت سکس بیشتری گیرش بیاد.
‫من دارم ازتون مشاوره می‌خوام.
‫باشه، باشه. ‫متأسفم. متأسفم. متأسفم.
‫خیلی خب. دوباره بهم بگو.
‫آیا من... آیا انتظار می‌ره که ‫راحت این اتفاق وحشتناک رو قبول کنم؟
‫آیا انتظار می‌ره که راحت ‫همراه بشم؟ کوتاه بیام؟
‫آیا باید تصمیم بگیرم که از مادر ‫سینه‌بزرگم حمایت کنم؟
‫نه، حق با توئه. ‫تو واقعاً نیاز به یک دلیل داری.
‫واقعاً نیاز دارم.
‫اون نمی‌تونه انتظار داشته باشه ‫همینطوری کورکورانه باهاش همراه بشی.
‫بایستی ازش علت درخواست کنی.
‫توصیهٔ بدی بود.
‫واقعاً؟
‫اون هیچ توضیحی به تو بدهکار نیست
‫و تو حقی نداری که ‫بهش بگی با سینه‌هاش چکار کنه.
‫نه... من... نمی‌گم...
‫بدن خودشه. سینه‌های خودشه.
‫اون مجبور نیست تصمیم‌هاش رو ‫برای هر کسی توجیه کنه.
‫منظورم اینه که با هیچ ‫درخواستی پیشش نرو.
‫فقط... حمایتت رو بهش بده.
‫می‌خوام بدونم با ریچارد وبر چکار کردی.
‫هیچی.
‫پس کار بدی بوده. ‫خیلی بد بوده؟
‫خیلی خب، هیس!
‫من الیزا مینیک رو بوسیدم ‫و اون هم مچ‌ام رو گفت.
‫اوهوم، اوهوم.
‫«اوهوم» که چی؟
‫می‌فهمم چرا از دستت عصبانیه.
‫این از کاری که من کردم ‫به مراتب بدتر بوده.
‫آخه چطور ممکنه؟ تو شغلش رو گرفتی.
‫و توی هم دهانت رو توی دهان کسی ‫گذاشتی که شغلش رو ازش گرفت.
‫ببین. کار من یک تصمیم‌گیری کاری بود.
‫اما تو شخصی‌اش کردی.
‫این اصلاً با عقل جور در نمیاد. ‫گوش کن...
‫این ربطی به ریچارد نداره.
‫می‌گن «رفیق‌ها به معشوقه‌های ‫احتمالی اولویت دارن.».
‫منم بودم باهات صحبت نمی‌کردم.
‫این کار غیرحرفه‌ای و ناامید کننده بوده.
‫می‌دونی چیه؟ ‫تو احساس گناه می‌کنی.
‫می‌دونی کار اشتباهی کردی
‫و الان فقط می‌خوای کاری کنی ‫حس بهتری داشته باشی.
‫اگر اینطوری شب راحت‌تر می‌خوابی ‫اشکال نداره.
‫لوئیز، بذار صحبت کنه.
‫من...
‫من تمام چیز‌هایی که لازم داشتم ‫رو شنیدم الس.
‫یک جراحی موفق قطعاً می‌تونه ‫زمان بیشتری برای شما بخره.
‫اما همونطور که می‌دونید، میزان جابجایی
‫و در کنار اون، سن شما و مصرف آسپرین
‫نشونه‌های پیش آگهی بدی هستن.
‫جراحی براتون ریسک بالایی داره.
‫خیلی بالا.
‫پس دیگه حل شد.
‫جراحی بی جراحی.
‫- چیزی حل نشده. ‫- اما اون الان گفت که...
‫می‌دونم، اما اگر هیچ کاری هم ‫نکنیم من بازم می‌میرم.
‫اما بهتر از اینه که من امشب ‫تنها از اینجا خارج بشم.
‫می‌شه بهم گوش کنی؟
‫تو این عمل رو انجام نمی‌دی.
‫- می‌شه من رو ببخشی لوئیز؟ ‫- الس...
‫من مایلم به تنهایی با پزشکم صحبت کنم.
‫دکتر کلچ.
‫چطور بریم با هم یک فنجون قهوه بخوریم؟
‫خیلی خب.
‫داشتید می‌گفتید.
‫السی اون رو به انجام عمل متقاعد می‌کنه.
‫اون کله شقه.
‫لازمه همین الان با ‫رئیس اون دختر صحبت کنم.
‫لازمه رئیسش مواظب اون باشه.
‫اون رئیس بخش اعصاب هستش.
‫خودش رئیسه و ‫بی‌اندازه هم کله شقه.
‫دکتر کلچ. من دکتر شفرد رو ‫خیلی خوب می‌شناسم
‫و شما می‌تونید بهش اعتماد کنید.
‫اون رو نمی‌شه به هیچ‌کاری که
‫خودش نخواسته باشه انجام بده متقاعد کرد.
‫خیلی خب، بیاید.
‫بیاید.
‫دکتر کلچ.
‫من نگرانم که شما از این ‫عمل جون سالم به در نبرید.
‫فقط با در نظر گرفتن سن شما ‫این می‌تونه شما رو بکشه.
‫یا شاید بهم زمان بیشتری بده.
‫من زمان بیشتری لازم دارم.
‫به زمان احتیاج دارم که کمکش کنم ‫یاد بگیره چطور تنها زندگی کنه.
‫در ضمن، زمان می‌خوام که ‫بیشتر در کنارش باشم.
‫آیا باورت می‌شه ۶۰ سال هم کافی نیست؟
‫می‌تونم جواب «نه» رو قبول کنم.
‫شروع نکن.
‫راستش این رو به جواب ندادن ترجیح می‌دم.
‫چرا همیشه مجبوری این طوری رفتار کنی؟
‫چرا همیشه مجبوری همه چیز ‫رو به شوخی و خنده بگیری؟
‫آیا جدی هستی، یا جدی نیستی؟
‫معلومه که هستم.
‫چون من شوخی نمی‌کنم.
‫این موضوع برای من بامزه نیست.
‫تو دائم بهم فشار میاری
‫اما بهم چیزی نمی‌دی که ‫بتونه بهم کمک کنه.
‫ای بابا! ما که چند ماه همینطوری ‫با همدیگه در ارتباط بودیم.
‫من حس می‌کنم تو رو نمی‌شناسم.
‫و تمام کسانی که می‌شناسم‌شون ‫و تو رو می‌شناسن...
‫از تو خوششون نمیاد.
‫تو هم همینجور راجع به موضوع شوخی می‌کنی
‫انگار که یه جورایی برات مهم نیست.
‫این حقیقت نداره.
‫وظیفهٔ من نیست که انتخاب کنم.
‫بلکه وظیفهٔ توئه که بهم یک دلیل بدی.
‫باشه. دلیل می‌خوای؟
‫بله.
‫خیلی خب. یه عالمه... ‫یه عالمه دلیل وجود داره
‫که از من خوشت بیاد... در واقع.
‫یکی رو نام ببر.
‫من باید برم.
‫فکر می‌کردم جراحی رو انجام نمی‌دی.
‫من چنین چیزی نگفتم.
‫گفتی به نظرت این فکر بدیه.
‫و منم عملاً خیال لوئیز رو ‫راحت کردم که تو این کار رو نمی‌کنی.
‫چرا چنین کاری کردی؟ ‫اون بیمار منه.
‫فکر کردم تصمیمت رو گرفتی یا
‫اینکه لااقل قبل از اینکه نظرت عوض ‫بشه با لوئیز مشورت می‌کنی.
‫خیلی خب، کافیه! ‫تمومش کن آون!
‫بیشتر از این دیگه نه!
‫تمام آزمایش‌های قبل از عملت ‫اومدن و عالی به نظر میان.
‫بنابراین فقط دو تا نکته قبل ‫از اینکه ببریمت خونه تا
‫بتونی خوب به اندازهٔ کافی ‫استراحت کنی.
‫اول اینکه... بعد از نیمه‌شب ‫چیزی نخوری. باشه؟
‫باشه.
‫و دوم... به مگی می‌گیم.
‫نه. بهت که گفتم...
‫بعد از جراحی.
‫- بعد از اینکه سرطان خارج شد. ‫- دایان، من جراحی رو انجام نمی‌دم
‫مگر اینکه به مگی بگیم.
‫- نمی‌تونی این کار رو بکنی. ‫- البته که می‌تونم. من پزشکت هستم.
‫اما این به تو ارتباطی نداره.
‫اینطوری دورهٔ درمان غیرمسؤلانه خواهد بود.
‫مگی تنها سیستم حمایتی توئه.
‫پس منم می‌رم سراغ یک پزشک دیگه.
‫نه، نمی‌ری.
‫چون اون بهت گفته من ‫بهترینم و واقعاً هم هستم.
‫اون موقع بهش اعتماد کردی ‫الان هم بهش اعتماد داری.
‫درک می‌کنم. اشکالی نداره ‫که ترس داشته باشی.
‫مجبور نیستی بخاطر مگی بترسی.
‫اون از سرطان نمی‌ترسه.
‫اون فقط می‌خواد در کنارت باهاش بجنگه.
‫اجازه بده اون پشتیبان تو باشه.
‫بایستی چند ماه پیش بهش می‌گفتم.
‫هنوزم زیاد دیر نشده.
‫خیلی دیر شده.
‫مامان؟
‫آماده‌ای بریم خونه؟
‫مگی... عزیزم...
‫مامان، اشکال نداره.
‫امیدوارم فردا موفق باشی.
‫امیدوارم ایمپلنت‌هات همون چیزی ‫باشن که خودت می‌خوای.
‫من ایمپلنت نمی‌ذارم.
‫مامان، اشکالی نداره.
‫من سرطان سینه دارم.
‫من سرطان سینه دارم و
‫و اون‌ها فردا ماستکتومی رو انجام می‌دن.
‫داری از چی صحبت می‌کنی؟
‫اون از چی حرف می‌زنه؟
‫بیا.
‫بیا اینجا، عزیزم. بذار...
‫آیا واقعاً این رو گفت؟ ‫«زمان بیشتری می‌خوام کنارش باشم.»؟
‫همین رو گفت.
‫دلوکا، اینجا رو ساکشن کن.
‫۶۰ سال زندگی مشترک.
‫- این... ‫- هیچ‌وقت کافی نیست.
‫چه ۶۰ سال باشه و چه شش هفته.
‫هرگز کافی نیست.
‫خب، این آدم‌ها غیرعادی هستن.
‫چی؟ آیا داری می‌گی دو تا آدم نمی‌تونن
‫زندگی مشترک طولانی و ‫شادی داشته باشن؟
‫من دارم می‌گم شاید این یه تصویر ‫ایده‌آل غیرواقعی از زندگی مشترک باشه.
‫۶۰ سال از خوب، بد و زشت.
‫این... یعنی همه چیز.
‫چه اشکالی در خواستن چنین چیزی هست؟
‫هیچی.
‫هیچ اشکالی در خواستن این ‫نیست، دلوکا.
‫قیچی.
‫وبر ناراحت شده.
‫و صادقانه بگم حق هم داره.
‫بالاخره کی این ماجرا تموم می‌شه؟
‫اینکه این دور و بر بچرخه و بهم اخم ‫کنه چیزی رو براش حل نمی‌کنه.
‫کی شونهٔ سرد نشون دادن تموم می‌شه؟
‫تموم می‌شه. بالاخره اونم برمی‌گرده.
‫شفرد داره فشار رو از روی هماتوم برمی‌داره.
‫براش آرزوی موفقیت می‌کنم.
‫۶۰ سال آزگار.
‫باورت می‌شه؟
‫این رو در خودت می‌بینی؟
‫وقتی می‌گم «در خودم می‌بینم» ‫یعنی در خودم می‌بینم.
‫حتی با اینکه می‌دونم ۶۰ سال دیگه ‫تو چجوری خواهی بود.
‫و من قراره چجوری باشم دکتر وارن؟
‫ریاست‌گر.
‫اون موقع بازنشسته شدی و ‫دلت لک زده برای روزهایی
‫که کل یک بیمارستان رو اداره می‌کردی.
‫دائم برای من و تاک و همسر بیچاره‌اش ‫رئیس‌بازی در میاری.
‫خدا به داد اون زن بیچاره برسه.
‫تو هم می‌شی یه آدم بیکار که ‫توی پارک قدم می‌زنه.
‫من؟
‫و از روی نقش خاکستری ‫موهام شناخته می‌شم.
‫می‌شی یکی از اون کسانی که ‫دائم فقط یک داستان رو دوباره و دوباره
‫تعریف می‌کنن و هر ‫دفعه بیشتر شلوغش می‌کنن.
‫«بعد شکم یک زن رو روی ‫میز آشپزخونه پاره کردم.»
‫«اونم موقعی که بیرون طوفان و بارون بود.»
‫تو این رو در خودت می‌بینی؟
‫به شرطی که در کنار داستان‌ها ‫پاهام رو هم بمالی.
‫قبوله.
همراهان عزیز سینمافریک, متاسفانه پیج اینستاگرام ما بعد شش سال فعالیت توسط اینستاگرام غیرفعال شده, لطفا برای حمایت از ما پیج جدید رو دنبال کنید: Cinema.freakz
‫سطح اکسیژن اشباع خون در تمام ‫شب ثابت بود.
‫اون سرسخته. ‫اما مثل همیشه هم حق با اونه.
‫۶۰ سال. ‫همهٔ زوج‌ها اینقدر دوام نمیارن.
‫می‌خوای رازش رو بدونی؟
‫همه می‌خوان راز این رو بدونن.
‫اگر چنین رازی رو دارید قبولش می‌کنم.
‫رازی در کار نیست.
‫حدس می‌زنم، فقط شوهرش باقی موندم.
‫بدون اون زندگی‌ای که کردم رو ‫هرگز تجربه نمی‌کردم.
‫برای همین فقط شوهرش باقی موندم.
‫اگر چیز دیگه‌ای باشه، ‫یک راز دیگه...
‫اون کسیه که ازش خبر نداره.
‫من هیچ چیزی نمی‌دونم.
‫چون تو هیچ‌وقت دست از ‫وراجی برنمی‌داری.
‫السی!
‫بسه دیگه.
‫دیگه من رو از پروندهٔ مادرم بیرون نمی‌ذاری.
‫می‌خوام هر چیز کوچکی رو بدونم.
‫می‌خوام یک کپی از هر چارت،
‫گزارش و آزمایش برام ارسال بشه.
‫بدون هیچ مخفی‌کاری.
‫من واقعاً می‌خواستم بهت بگم.
‫چطور تونستی بذاری اونطوری ‫باهاش حرف بزنم؟
‫می‌تونستی جلوم رو بگیری.
‫تو چه مرگت شده؟ ‫ما مثلاً با هم دوست هستیم.
‫چرا فقط بهم نگفتی؟
‫چرا فقط بهم نگفتی؟!
‫مگی، من دوست تو هستم. ‫اما در ضمن پزشک اون هم هستم.
‫برو و خوبش کن.
‫می‌خوام هر دو ساعت بررسی عصبی بشه.
‫با هر علامت افزایش فشار درون ‫جمجمه‌ای من رو خبر کنید.
‫گرفتم.
‫کارت خوب بود.
‫ممنون.
‫می‌دونم من با این کار مخالف بودم
‫اما به نظر میاد حق با تو بوده.
‫فکر می‌کنم تو به اون زوج زمان ‫بیشتری برای با هم بودن دادی.
‫برام مهم نیست...
‫که تو چی فکر می‌کنی.
‫آملیا، بس کن.
‫تو هیچ حقی برای نظر دادن نداری.
‫و مطمئناً حق نداری بهم زور بگی.
‫بهت زور بگم؟
‫حق نداری بهم اولتیماتوم بدی
‫که چه موقع برگردم خونه و ‫فکرم رو جمع و جور کنم.
‫خیلی خب.
‫«در خوبی و بدی.»؟ ‫همین رو گفتی؟
‫پس بدون این قسمت «بدی» هستش!
‫و این حق رو نداری ‫که راحت نتیجه بگیری
‫که من کنترلم رو از دست دادم.
‫تو... تو نیستی که باید بگه ‫من دارم اشتباه می‌کنم.
‫من دیگه خسته شدم از اینکه ‫نفر داغونه باشم.
‫چون اینطور نیستم.
‫تو هم حداقل به اندازهٔ من داغونی.
‫تو بودی که غیبت زد!
‫تو داری من رو تحت فشار می‌ذاری!
‫- این منصفانه نیست. ‫- جدی؟
‫دوست دارم از کریستینا بپرسم چطور بخاطر ‫تو احساس تحت فشار بودن می‌کرد.
‫از دست نیازهای تو، از دست ‫فکر بچه‌دار شدن تو،
‫از دست چیزهایی که تو می‌خوای.
‫خیلی خب!
‫بس کنید!
‫اینجا نه.
‫من فقط همون چیزی رو می‌خوام
‫که تو هم گفتی می‌خوای.
‫- تو بهم گفتی... ‫- تو اصلاً چرا بچه می‌خوای؟
‫تا حالا این رو از خودت پرسیدی؟
‫- چی؟ چرا بچه می‌خوام؟ ‫- بله، بله.
‫به چی احتیاج داری که الان نداری
‫و فکر می‌کنی یه بچه ‫می‌تونه اون رو بهت بده؟
‫- من یک خانواده می‌خوام. ‫- یکی داری!
‫تو و من. این می‌شه یک خانواده.
‫دیگه چی؟ چی احتیاج داری؟
‫این طبیعیه که آدم بخواد...
‫نه، تو در مقامی نیستی ‫که بگی چی طبیعیه!
‫تو نمی‌دونی.
‫تو دنبال یک رویا هستی آون.
‫و وقتی بچه داشته باشی...
‫شاید به اون چیزی که دنبالش ‫بودی نرسی.
‫به همون چیزی می‌رسی ‫که بهت داده شده.
‫شاید هم فوق‌العاده باشه...
‫و شاید هم دردناک و شاید هر دو.
‫می‌دونم تو ترسیدی اما...
‫آملیا، من فکر می‌کنم تو ‫یک مادر فوق‌العاده می‌شی.
‫من قبلاً هم یک مادر فوق‌العاده بودم آون.
‫«در خوبی و بدی.»
‫همین رو می‌خواستی؟
‫یا فقط با قوانین تو بازی کنیم ‫که چی «طبیعی» هست و چی نیست؟
‫اما زندگی اینطور نیست.
‫این زندگی مشترکی نیست ‫که بتونه دوام بیاره.
هــمـراهــان عــزیـز ســیــنـما فــریــک, صــفـحـه ایــنــســتـاگـرام مــا بـا یـک و سـه مـیـلـیـون دنــبـال کـنـنـده از دســتـرس خــارج شــده, بــرای حـمایـت از مــا لـطـفـا صــفـحـه جــدیـد ایــنــسـتاگـرام مــا را دنــبــال کــنـیـد, آیــدی جدید: cinema.freakz
‫در چه حالی؟ حس می‌کنی بهتری؟
‫یکم بیشتر...
‫ساعت ۱۶ و ۲۲ دقیقه.
‫ببخشید؟
‫ساعت ۱۶ و ۲۲ دقیقه...
‫زمان مرگش.
‫که اگر خواستید یادداشت کنید.
‫ساعت رو نگاه کردم.
‫- باشه. خیلی خب. ‫- متوجه شدم.
‫فکر می‌کنم باید در مورد چیزی که از ‫من و الیزا دیدی با هم صحبت کنیم.
‫آریزونا...
‫تو همیشه زندگی عاطفی فعالی داشتی.
‫و اگر من نگران این می‌بودم که ‫تو داری چه کسی رو می‌بوسی
‫دیگه فرصتی برای کارهای ‫دیگه نداشتم.
‫باشه، تو عصبانی هستی ‫و این‌ها رو از ته دلت نگفتی.
‫چرا اتفاقاً.
‫نه. اینطور نیست.
‫لعنتی.
‫من تبدیل به یه چنین آدمی شدم.
‫آدمی شدم که طرفداری این و ‫اون رو می‌کنه و رأی‌ها رو می‌شمره.
‫این زشته، تلخه، حقیره.
‫این کاریه که بیلی این وسط کرده.
‫من... من خیلی متأسفم.
‫تو بهم گفتی که با من هستی رابینز.
‫- حرفت رو باور کردم. ‫- همینطور بودم.
‫همینطور هم هستم.
‫من فقط...
‫فقط انتظار نداشتم چنین ‫حسی پیدا کنیم.
‫سعی نداشتم اینطور بشه.
‫می‌دونی چیه؟ ‫من به کمی زمان نیاز دارم.
‫من...
‫دوباره برمی‌گردم اما...
‫کمی زمان احتیاج دارم.
‫هر قدر لازمه زمان صرف کن.
‫می‌تونم با سردخونه تماس بگیرم ‫و کاغذبازی‌هاش رو تموم کنم.
‫ببین، اون ۹۵ سالش بود.
‫حق با تو بود. اون‌ها بیشتر از ‫خیلی‌های دیگه زمان داشتن.
‫اون‌ها زمان بیشتری می‌خواستن.
‫اون زمان بیشتری می‌خواست.
‫این تنها دلیل برای انجام جراحی بود.
‫و ما زمان کوچولویی که داشتن ‫رو ازشون گرفتیم.
‫شفرد گفت کوموربیدیتی اختلالات اون ‫باعث شد احتمالش کم باشه که...
‫چرا این کار رو می‌کنیم؟
‫چرا این کارها رو انجام می‌دیم؟ چرا...
‫اگر نمی‌تونیم کاری رو که
‫می‌گیم انجام بدیم، پس چرا...
‫اگر واقعاً هیچ اختیاری نداریم
‫چطور جرئت می‌کنیم بهشون بگیم می‌تونیم.
‫این...
‫به نظرم من عاشق جو شدم.
‫احتمال زیاد همینطوره...
‫کاملاً مطمئنم.
‫حرف نزن.
‫من بیشتر از این می‌خوام.
‫از اینجا برو.
‫- متأسفم. ‫- از اینجا برو.
‫نه.
‫اشکالی نداره.
‫من دلیل خوبی ندارم.
‫سعی کردم به یه دلیل خوب برسم
‫برای همین با خودم گفتم: ‫«چرا من ازش خوشم میاد؟»
‫و این رو نمی‌دونم.
‫اولین بار که دیدمت جلوی ‫تختهٔ برنامهٔ عمل‌ها بودی
‫داشتی با پیرس حرف می‌زدی و اون
‫چیزی گفت که باعث شد بخندی و...
‫من نمی‌تونستم از جام تکون بخورم.
‫مجبور شدم صبر کنم تا تو اسم‌ات ‫رو روی تخته بنویسی
‫چون... احتیاج داشتم بدونم تو کی هستی.
‫بنابراین دلیل خوبی برای تو ‫ندارم که از من خوشت بیاد.
‫من حتی تلاش هم نکردم بهت ‫علاقمند بشم. نمی‌خواستم.
‫و مطمئناً نمی‌خوام مجبور باشم ‫تمام مدت بهت فکر کنم،
‫یا سعی کنم زودتر بیام ‫تا اسم‌ات رو روی تخته ببینم،
‫یا دنبال جملهٔ مناسبی باشم که ‫باعث لبخند تو بشه و
‫چشم‌هات مثل همیشه اونطوری بشن.
‫بگذریم، به همین خاطره که ‫خیلی زیاد شوخی می‌کنم تا
‫مجبور نشم چنین حرف‌هایی رو بزنم.
‫من دلیل خوبی ندارم.
‫متأسفم. اما ای کاش داشتم.
‫خیلی خب. حالا بایستی ازم ‫درخواست کنی شام بریم بیرون.
‫می‌خوای با هم شام بریم بیرون؟
‫بله.
‫دکتر گری، دکتر پیرس بهتون نیاز داره.
‫باشه. ببخشید.
‫یک امضای دیگه هم اینجا.
‫می‌دونید از کدوم برگزارکنندهٔ ‫مراسم تدفین می‌خواید استفاده کنید؟
‫نه، احتمالاً کلیسامون بدونه.
‫آیا مجبورم همه رو الان پر کنم؟
‫می‌تونم فردا صبح این کار رو انجام بدم؟
‫البته که می‌تونید.
‫- همه‌چیز می‌تونه به فردا موکول بشه. ‫- خیلی خب.
‫آیا کار دیگه‌ای هم هست ‫که بتونم براتون انجام بدم؟
‫خب... من ماشین ندارم.
‫من و السی با آمبولانس اومدیم.
‫بذارید براتون تاکسی بگیرم.
‫نه. مشکلی نیست. فقط...
‫بهم بگید از کجا می‌تونم تاکسی بگیرم.
‫من درست نمی‌دونم کجام.
‫خب، از اینجا خارج شید، به سمت ‫راست برید و اون گوشه می‌بینیدش.
‫ولی، دکتر کلچ، خواهش می‌کنم ‫اجازه بدید من براتون...
‫نه، من...
‫از حالا دیگه مجبورم خودم ‫کارهام رو راست و ریست کنم.
‫من... خیلی خب.
‫ممنونم.
‫بفرمایید. این مال شماست.
‫ممنونم.
‫هر چیزی زمانی از هم می‌پاشه.
‫همه‌مون همینطور می‌شیم. ‫این یک قانونه.
‫این چیزیه که ما براش ساخته شدیم.
‫مامانم واقعاً مریضه.
‫مجبوریم با این واقعیت ‫روبرو بشیم و بپذیریمش.
‫و سعی کنیم با هم متحد بمونیم...
‫اون هم تا زمانی که می‌تونیم.